آوای وصل

سلام دوستای مهربونم خیلی وقتا که با خودم تنها میشمذهنم مشغول این سواله..من کجام ؟؟ ولی وقتی توی خیابون چهره ی بچه هایمعصوم شما رو می بینم که چقدر صادقانه و با عشق ابراز محبت و علاقه می کنند…وقتی توی مغازه نگاه محبت آمیز یک پدر یا مادر را می بینم که با لبخند ساده شون اعلام رضایت از کار من می کنند ،ویا وقتی که توی پارک چهره ی مهربون پدر بزرگ یا مادربزرگ هایی رو می بینم که روی نیمکت نشسته اند و به محض دیدن من کلی سربسرم میزارن و می خندند و منو شیطون و بازیگوش صدا می زنند برای من آرزوی طول عمر میکنند و یا توی وبلاگ نظرات پر از مهر و محبت شما رو ...

وقتی می گویی نرواز انگاه که می گویی بیابیشتر دوستت دارم ... نمیدانم و هرگزهم نخواهم فهمیدنرواز بیاچرا اینگونه محزون تر است؟!...